Israel

Zes weken Israel en de Palestijnse Gebieden, dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Hoewel ik er pas vier van de zes weken op heb zitten, is dat iets wat nu al vast staat. Met name de West Bank heeft een onuitwisbare indruk op me achtergelaten. Armoede, de security wall, checkpoints, refugee camps en de manier waarop de Palestijnen, ondanks al deze vrijheidbeperkende omstandigheden, toch gewoon doorgaan met hun leven, hebben me diep geraakt.

Daarmee wil ik overigens niet zeggen dat ik door deze reis plotseling honderd procent pro-Palestijns geworden ben. Voor ik vertrok was mijn standpunt in het Midden-Oosten conflict dat de situatie veel te gecompliceert is om simpelweg een kant te kunnen kiezen en dat is niet veranderd. Het enige verschil is dat ik inmiddels een stuk meer argumenten heb om dat standpunt te verdedigen.

Zo is me inmiddels duidelijk geworden dat heel wat Israeliërs vinden dat de regering veel te veel luistert naar de mening van een kleine minderheid van orthodoxe joden in dit land. Een mooi voorbeeld hiervan is het verhaal dat een Palestijnse inwoner van Hebron me vertelde. Hebron is een stad in de West Bank waar de Israelische kolonisten (lees ultra-orthodoxe joden) hun huizen middenin het centrum, vaak bovenop de huizen van de Palestijnen, hebben gebouwd. Ze worden hierin gesteund door de overheid en zo is de situatie ontstaan dat er in de stad 4000 Israelische soldaten gelegerd zijn om de circa 500 kolonisten te beschermen. Elke zaterdag wordt er in de stad geprotesteerd tegen deze situatie en volgens de bewoner die ik sprak, sluiten er steeds vaker ook Israeliërs bij deze demonstraties aan.

Dezelfde man vertelde me vervolgens dat hij niet meer naar de moskee gaat, omdat hij vindt dat religies alleen nog maar gebruikt worden om macht over anderen te vergaren en om oorlogen te voeren. Ik mocht hem meteen, deze man.

Deze man is natuurlijk maar een van de vele mensen die ik tijdens mijn reis heb gesproken en ze hadden allemaal zo hun eigen opvatting. En zo was mijn reis tot nu toe eigenlijk een grote bevestiging van iets wat ik al jaren wist: uiteindelijk zijn we allemaal individuen die zo goed en zo kwaad als het soms gaat, gewoon een goed leven willen leiden. Een conflict, zoals in het Midden-Oosten, valt gewoon niet samen te vatten als ware er maar twee kampen. We moeten af van het hokjesdenken, alleen dan kan er een oplossing gevonden worden voor het probleem.